Η επόμενη μέρα στη Καλαμάτα άρχισε… πριν καν τελειώσει η φετινή σεζόν. Η αιφνιδιαστική παραίτηση του Αλέκου Βοσνιάδη στη συνέντευξη Τύπου μετά το παιχνίδι με τη Μαρκό άνοιξε έναν κύκλο συζητήσεων, ερωτημάτων και –κυρίως– έντονης κριτικής γύρω από το τάιμινγκ της απόφασής του.
Σε μια περίοδο όπου η ομάδα βρίσκεται στην τελική ευθεία και έχει μπροστά της έναν ακόμη στόχο, τον τελικό του Super Cup, η αποχώρηση του προπονητή δεν περνά απαρατήρητη. Στο ποδόσφαιρο, το timing δεν είναι απλώς λεπτομέρεια – είναι ουσία. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το βασικό σημείο τριβής: όχι τόσο η απόφαση καθαυτή, αλλά η στιγμή που επιλέχθηκε να ανακοινωθεί.
Οι φήμες που ήδη κυκλοφορούν, και θέλουν τον έμπειρο τεχνικό να βρίσκεται σε επαφές με τον Πανιώνιο, ενισχύουν ακόμη περισσότερο το αφήγημα ότι η επόμενη μέρα είχε δρομολογηθεί πριν «κλείσει» η φετινή. Κάτι τέτοιο, ακόμη κι αν δεν επιβεβαιώνεται επίσημα, δημιουργεί μια αίσθηση βιασύνης και –για αρκετούς– έλλειψης συγκέντρωσης στον άμεσο στόχο της ομάδας.
Δεν είναι η πρώτη φορά στην καριέρα του Βοσνιάδη που επιλέγει να αποχωρήσει σε κομβικό σημείο ή να έχει προαποφασίσει το μέλλον του πριν ολοκληρωθούν οι υποχρεώσεις, καθώς στο παρελθόν έχει αφήσει ομάδες είτε με παραίτηση είτε με ειλημμένη απόφαση αποχώρησης πριν το φινάλε της σεζόν . Αυτό δείχνει μια συγκεκριμένη φιλοσοφία διαχείρισης της καριέρας του, που όμως δεν παύει να κρίνεται κάθε φορά με βάση τις συνθήκες.
Από την πλευρά της Καλαμάτας, το ζητούμενο πλέον είναι η διαχείριση της επόμενης ημέρας. Σε επίπεδο αποδυτηρίων, τέτοιες εξελίξεις μπορούν να επηρεάσουν τη συγκέντρωση, ειδικά όταν υπάρχει ακόμη ένας τίτλος στο τραπέζι. Σε επίπεδο διοίκησης, ανοίγει άμεσα ο σχεδιασμός για τον επόμενο προπονητή, αλλά και για τη συνολική κατεύθυνση της ομάδας.
Το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο: η παραίτηση ενός προπονητή είναι δικαίωμά του. Όμως στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, κρίνονται όλα – και κυρίως η στιγμή. Και στην προκειμένη περίπτωση, πολλοί θα υποστηρίξουν ότι ο Βοσνιάδης όφειλε να περιμένει. Όχι για τυπικούς λόγους, αλλά για την εικόνα, τη συνοχή και τον σεβασμό προς την ομάδα που είχε ακόμη μια μάχη να δώσει.