Χθες το απόγευμα είχα μια προκαθορισμένη συνάντηση με τον πρόεδρο της Καλαμάτας, τον Γιώργο Πρασσά. Βρέθηκα για περίπου δυόμιση ώρες στα γραφεία της ΠΑΕ, περιμένοντας τη στιγμή που θα καθίσουμε να μιλήσουμε από κοντά. Ήταν η πρώτη φορά που θα είχαμε μια τετ-α-τετ συζήτηση, παρότι όλα αυτά τα χρόνια έχουμε επικοινωνήσει αμέτρητες φορές τηλεφωνικά και έχουμε ανταλλάξει δεκάδες μηνύματα.
Όση ώρα περίμενα, παρατηρούσα έναν άνθρωπο σε διαρκή ένταση και εγρήγορση. Τα τηλέφωνα δεν σταματούσαν να χτυπούν, συνεργάτες έμπαιναν και έβγαιναν συνεχώς στο γραφείο του, μεταφέροντας ζητήματα που απαιτούσαν άμεσες αποφάσεις. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα μέσα μου πως αυτό που σηκώνει καθημερινά δεν είναι απλό. Θέλει αντοχή, καθαρό μυαλό και αποφασιστικότητα.
Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ο Ντανιέλ Μπατίστα. Με πέρασε αρχικά για άνθρωπο της διοίκησης, καθώς ο πρόεδρος ήταν απασχολημένος σε άλλο ραντεβού και το τηλέφωνο δεν σταματούσε. Κάτσαμε δίπλα-δίπλα και πιάσαμε κουβέντα. Μιλήσαμε για αρκετή ώρα, ανταλλάξαμε απόψεις για το ποδόσφαιρο και για την ομάδα.
Για μένα, ήταν μια ιδιαίτερη στιγμή. Καθόμουν απέναντι σε έναν άνθρωπο που από παιδί τον έβλεπα να “οργώνει” τα γήπεδα της Α’ Εθνικής και να γεμίζει τα αντίπαλα δίχτυα. Ως προσωπικότητα με κέρδισε αμέσως. Προσγειωμένος, ευγενικός, με καθαρή σκέψη και βαθιά γνώση του ποδοσφαίρου, κάτι που αποτυπώνεται φυσικά και από τη μεγάλη του διαδρομή.
Κάποια στιγμή του λέω: «Ντανιέλ, σήκωσε τα μανίκια να δουλέψουμε γερά για να φτάσουμε την ομάδα εκεί που πρέπει». Η απάντησή του ήταν άμεση και χωρίς δεύτερη σκέψη: «Γι’ αυτό είμαι εδώ». Το είπε με σιγουριά που δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Ξέρει τι θέλει και δείχνει αποφασισμένος να το πετύχει, σε συνεργασία με τον νέο προπονητή και τη διοίκηση.
Λίγο αργότερα βγήκε ο πρόεδρος από το γραφείο του, μας χαιρέτησε και με ρώτησε ευθέως: «Βαγγέλη, πώς σου φαίνεται ο Ντανιέλ;». Η απάντησή μου ήταν ειλικρινής: «Πρόεδρε, ως παίκτη τον ήξερα από μικρό παιδί. Τώρα που μιλήσαμε και από κοντά, πιστεύω ότι μπορεί να κάνει καλή δουλειά». Τους άφησα να μπουν μέσα να συζητήσουν και περίμενα τη σειρά μου.
Μετά από αρκετή ώρα, βγήκαν έχοντας δώσει τα χέρια. Ήταν ξεκάθαρο ότι υπήρξε συμφωνία και κοινή κατεύθυνση. Ακολούθησε η δική μου συνάντηση με τον πρόεδρο. Η κουβέντα έγινε σε εξαιρετικό κλίμα, ουσιαστικό και ανοιχτό. Μετέφερα τις απόψεις των φιλάθλων για όλα τα σημαντικά ζητήματα, ειδικά για όσα απαιτούν άμεσες λύσεις. Του μετέφερα και μηνύματα δικά σας, αλλά και τις ανησυχίες που υπάρχουν στον κόσμο.
Η απάντησή του ήταν ξεκάθαρη: «Βαγγέλη, οι φίλαθλοι είναι τα μάτια μου. Ό,τι χρειάζονται θα μου το λες προσωπικά και εγώ θα κάνω ό,τι μπορώ. Οργάνωσέ τους όπως μπορείς και εγώ θα είμαι εδώ για αυτούς». Μέσα από αυτή τη συζήτηση φάνηκε ότι αντιλαμβάνεται πλέον πως ο κόσμος της ομάδας έχει δική του φωνή και δεν καθοδηγείται από “επιτήδειους”.
Δεν έμεινε όμως εκεί. Μίλησε με σιγουριά για το αγωνιστικό πλάνο, τονίζοντας πως στόχος είναι να έρθουν ποιοτικοί παίκτες, ό,τι καλύτερο μπορεί να αποκτήσει η ομάδα, ώστε η Καλαμάτα να παρουσιαστεί ανταγωνιστική στο υψηλότερο επίπεδο. Παράλληλα, ξεκαθάρισε ότι το μοντέλο που θέλει να χτίσει βασίζεται σε ανθρώπους που έχουν πραγματικό δεσμό με τη Μεσσηνία. Ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη επαφές με πρόσωπα που μπορούν να στηρίξουν αυτό το πλάνο, χωρίς όμως να υπάρχει λόγος αυτή τη στιγμή να ειπωθούν ονόματα και να διαταραχθεί ο σχεδιασμός.
Σημαντικό κομμάτι της συζήτησης αφορούσε και το γηπεδικό. Υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο η ομάδα να δώσει από δύο έως τέσσερα παιχνίδια εκτός Καλαμάτας, με πρώτη επιλογή την Τρίπολη λόγω εγγύτητας, ή εναλλακτικά κάποιο γήπεδο στην Αθήνα, μέχρι να είναι έτοιμο το Στάδιο της Παραλίας. Η προτεραιότητα αυτή τη στιγμή είναι ξεκάθαρη: να ολοκληρωθούν οι απαραίτητες εργασίες όσο το δυνατόν γρηγορότερα, ώστε η ομάδα να επιστρέψει στο φυσικό της χώρο. Το νέο γήπεδο είναι ένα μεγάλο project, αλλά δεν αποτελεί άμεση προτεραιότητα.
Από όσα ειπώθηκαν, γίνεται σαφές ότι υπάρχει ένα πλάνο με ορίζοντα και όχι απλώς μια προσπάθεια της στιγμής. Αν υλοποιηθεί σωστά, μπορεί να αποτελέσει τη βάση για μια σταθερή και υγιή πορεία τα επόμενα χρόνια. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται και στις ακαδημίες, που αποτελούν κρίσιμο πυλώνα για τη βιωσιμότητα και την ταυτότητα της ομάδας.
Κλείνοντας, το μήνυμα είναι ένα: αυτή η προσπάθεια χρειάζεται στήριξη από όλους. Διοίκηση, ποδοσφαιρικό τμήμα και κόσμος πρέπει να γίνουν ένα. Η Καλαμάτα μπαίνει σε μια νέα εποχή και το όνειρο των μεγάλων σαλονιών της Super League 1 δεν μπορεί να χτιστεί χωρίς ενότητα. Αν υπάρξει πίστη, σωστή δουλειά και καθαρή κατεύθυνση, τότε η Μαύρη Θύελλα μπορεί πραγματικά να επιστρέψει εκεί που ανήκει.
ΥΣ. Ίσως να μην βγήκε η μεγάλη είδηση που περιμένατε παιδιά αλλά σύντομα θα παρουσιαστεί ολόκληρο το πλάνο, εγώ πάντως από την πλευρά μου πιστεύω ότι μπορεί να γίνει πραγματηκότητα, δεν μπορώ να πω τώρα παραπάνω πράγματα η πορεία όμως θα δείξει.